WYSPY SKRAJU KRÓLESTWA 

​Patron i Patronka należą do Istot Astralnych - bytów zamieszkujących równoległy świat, który jest niewidoczny dla zwykłych śmiertelników. Choć nie są jedynymi takimi istotami, uznaje się ich za najpotężniejszych — nawet mimo tego, że w istocie są dwoma osobnymi formami z jednego bytu. Dzięki tej potędze mogą realnie wpływać na losy świata, chronić swoje dzieło oraz jego mieszkańców przed siłami, które pragną jego zagłady. Część Istot Astralnych służy Patronom wiernie, jednak znakomita większość z nich jest zazdrosna o ich moc, żywią do nich nienawiść i dążą do zniszczenia świata śmiertelników. To właśnie z nimi wiąże się pojęcie zła, tak często pojawiające się w naukach Patronatu. W świecie śmiertelników te przeciwne Patronom Istoty Astralne objawiają się jako Zło - czyli demony, lisze, przeklęte potwory i inne tego plugastwa, które roznoszą śmierć i zniszczenie. 

Patroni kochają swoje stworzenie i swoich wyznawców. Są miłosierni i skłonni wybaczać drobne grzechy, słabości oraz błędy wynikające z ludzkiej natury. Jednak ci, którzy świadomie i otwarcie stają przeciw nim, prędzej czy później spotykają się z surową karą — nie zawsze natychmiastową, lecz nieuchronną. Wiara ta uczy, że śmiertelnik nie jest wrogiem drugiego śmiertelnika, a prawdziwym przeciwnikiem jest Zło. Choć niektórzy interpretują Zło szerzej, widząc je również w heretykach i wielkich grzesznikach. Arcykapłani Patronatu od pokoleń głoszą, że każdemu należy dać szansę na odkupienie, jednakże bywało, że oni sami ogłaszali ekskomunikę czy nawet święte wojny, gdyż "nie dało się tego inaczej już rozwiązać".

Całość tych nauk, objawień i dziejów została spisana w Cymelium Patronatu — świętej księdze zawierającej historię narodzin religii, słowa Patrona i Patronki, ustanowione dogmaty oraz mądrości rozwijane przez Wspólnotę na przestrzeni wieków. Najważniejszym przesłaniem Cymelium jest jedność śmiertelników oraz nakaz miłowania bliźniego, który stoi ponad różnicami ras, pochodzenia czy statusu społecznego.

Należy również święcić dni święte. Poza wielkimi świętami Patronatu dniem świętym jest ostatni dzień tygodnia. W dni święte obowiązuje ustawowe wolne od pracy, a śmiertelnicy zobowiązani są do uczestnictwa przynajmniej raz w nabożeństwie prowadzonym przez kapłana i kapłankę. Nabożeństwa odbywają się także codziennie, jednak obecność na nich nie jest obowiązkowa. Dodatkowo każdego dnia odprawiane jest co najmniej jedno nabożeństwo prowadzone osobno przez kapłana oraz jedno prowadzone osobno przez kapłankę. Kapłan sprawuje wówczas nabożeństwo dedykowane mężczyznom, natomiast kapłanka — kobietom.

Wizerunek Patronów nie jest jednolity. Zazwyczaj przedstawiani są jako mężczyzna i kobieta tej rasy, która w danym miejscu wzniosła świątynię lub stworzyła ich wizualizację w formie obrazu czy rzeźby. Przez wieki prowadziło to do sporów o to, jak „naprawdę” wyglądają bogowie. Dopiero na siódmym Wielkim Wiecu Arcykapłani ogłosili, że nie istnieje jeden obowiązujący kanon — każdy ma prawo widzieć Patronów oczami swojej kultury i wiary, a ostateczna forma zostanie ustanowiona dopiero wtedy, gdy Patron i Patronka objawią się śmiertelnikom w pełni swojej okazałości, a nie jedynie poprzez głosy czy symbole.

​​​Jednolity jednak pozostaje natomiast symbol Patronatu, rozpoznawalny w całym znanym świecie. Jest nim błękitne serce, za którym widnieją miecz i róża. Miecz, częściej kojarzony z Patronem, symbolizuje walkę ze wszelkim złem. Róża, bliższa Patronce, oznacza piękno życia i świata, ale także siłę potrzebną zarówno w chwilach ciężkich, jak i codziennych. Oba te znaki spoczywają pod sercem, ponieważ miłość do bliźniego uznawana jest za najwyższą cnotę wyznawcy Patronatu. Błękit serca nawiązuje do dawnego przekonania o „błękitnej krwi” szlachty — wiara głosi, że prawdziwa szlachetność nie wynika z urodzenia, lecz z wierności Patronom i przestrzegania ich przykazań.

Kapłani Patronatu nie są wybierani przez ludzi. To sami bogowie wskazują tych, którzy mają im służyć. Dzieje się to co roku podczas święta Dnia Objawienia — w rocznicę pierwszego objawienia się Patronów w świecie śmiertelników. Najczęściej wybierane są osoby, które przez wiele lat poświęcały się służbie Wspólnocie oraz które z własnego wyboru były do tej roli odpowiednio przygotowywane. Zdarza się jednak, że Patroni wybierają na kapłana lub kapłankę osobę, która nigdy nie planowała podążać tą drogą — wybrańcem może zostać zarówno uczony, żołnierz, rzemieślnik, jak i zwykły wędrowiec.

Kapłani służą Patronowi, kapłanki zaś Patronce, a wyznanie nie narzuca im celibatu — uznaje bowiem życie rodzinne za jeden z filarów świata stworzonego przez Patronów i przez nich chronionego. Istnieje jednak związane z tym ograniczenie: kapłani i kapłanki nie mogą zawierać związków małżeńskich między sobą. Małżonkiem osoby duchownej może być wyłącznie osoba świecka. Uzasadnieniem tej zasady jest przekonanie, że duchowni, mający stanowić wsparcie w różnych aspektach życia, nie powinni zamykać się wyłącznie w „religijnej bańce”. Związek z osobą świecką daje im większą możliwość poznania realiów świata, któremu mają służyć.