WYSPY SKRAJU KRÓLESTWA 

Archipelag składa się z dziewięciu wysp, z których każda wyróżnia się na swój sposób. Ogólna zasada jest taka: im dalej na południe, tym klimat staje się mroźniejszy. Wynika to z faktu, że archipelag od północy opływa ciepły prąd morski, a od południa — zimny. W efekcie na północy pory roku są bardziej deszczowe, lecz temperatury mniej skrajne. Na południu sytuacja wygląda odwrotnie: opady są mniejsze, ale zimy przynoszą silne mrozy, a lata — większe upały. Ogólnie jednak na całym archipelagu nie występują bardzo wysokie temperatury, ponieważ Hestrocor znajduje się bliżej koła podbiegunowego niż równika planety.
Wyspy Hestrocoru charakteryzują się przede wszystkim rozległymi połaciami łąk, które miejscami przerywane są obszarami leśnymi lub jeziorami. Na największych wyspach można również dostrzec wypiętrzające się wyżyny, a nawet masywy górskie, których najwyższe szczyty przekraczają granicę wiecznego śniegu. Wśród tych gór gdzieniegdzie można spotkać wulkany, jednak łącznie jest ich mniej niż tuzin, a zdecydowana większość pozostaje wygasła. Oprócz wcześniej wymienionych wysp istnieją jeszcze dwie, które szczególnie wyróżniają się na tle pozostałych.
Drugą od północy wyspą jest La Citadelle Insulaire, nazywana również Wyspą-Cytadelą. Nazwa ta wynika z jej kształtu, przypominającego cyfrę “8”: południowa część jest nizinna, z nielicznymi wyżynami, natomiast północna pokryta jest niezbyt wysokimi, lecz stromymi górami. Do tych terenów prowadzą jedynie dwie drogi: wąski pas lądu od południa (który niemal od razu zaczyna się wznosić) oraz wybrzeże z deltą rzeki Portefort, dostępne przez zatokę otoczoną wysokimi klifami. Z każdej innej strony zbocza są zbyt strome i wysokie, by można było je łatwo pokonać. Dodatkowo w północnej części wyspy znajdują się liczne doliny umożliwiające uprawę roli oraz hodowlę zwierząt, dzięki czemu potencjalni mieszkańcy tej naturalnej twierdzy mogliby być w pełni samowystarczalni.
Wartą uwagi wyspą jest również La Baie Immortelle, która — jak sama nazwa wskazuje — posiada dużą zatokę, nigdy niepokrywającą się lodem. Dzieje się tak, ponieważ leży ona w głębokiej, osłoniętej niecce, do której od spodu napływają cieplejsze wody północnego prądu morskiego, a wąska brama oraz silne pływy nie pozwalają zimie skuć jej lodem. Dodatkowo ogromne połacie lądu, które okalają zatokę ze wszystkich stron (poza północną), ograniczają napływ zimnych wód pochodzących z południowego prądu morskiego. Dzięki temu nawet w najcięższych zimach wody zatoki pozostają wolne od lodu, czyniąc ją naturalnym, całorocznym portem mórz subpolarnych. Znajduje się tam największy port przeładunkowy na całym archipelagu. Wzdłuż zatoki — od jej bramy aż do połowy długości — po obu stronach rozciągają się enklawy dwóch państw prowadzących tu swoje interesy: Gobruren (po stronie zachodniej) oraz Chonagalit (po stronie wschodniej).
Najdalej na południe wysuniętą wyspą jest Les Glaciers Bleus — najciekawsze miejsce w całym archipelagu. To podłużna i wąska wyspa, złożona niemal w całości z gór i fiordów. Ze względu na swoje położenie blisko koła podbiegunowego opady są tam niewielkie, jednak woda zdąża zamarznąć, zanim odparuje. W rezultacie znajduje się tam największe skupisko lodowców górskich na całej planecie. Eony temu, gdy góry te się wypiętrzały, porastały je lasy borealne. Z czasem zostały one przykryte przez powstające lodowce, co doprowadziło do powstania ogromnych złóż zekaretyków. Jest to niezwykle cenny surowiec, jednak surowy klimat wyspy sprawia, że jego wydobycie możliwe jest wyłącznie latem, gdy temperatury stają się znośne dla zwykłego śmiertelnika.