WYSPY SKRAJU KRÓLESTWA
autor: Michał Kruk
BROŃ
ORAZ UZBROJENIE
Pomimo rozwoju przemysłu, elektryfikacji oraz nowoczesnej komunikacji, świat wciąż pozostaje miejscem niebezpiecznym. Państwa utrzymują ogromne armie, milicje patrolują ulice miast, a na odludziach podróżni nadal muszą liczyć przede wszystkim na własną broń i odwagę. Technologia wojskowa ostatnimi czasy rozwinęła się niezwykle prężnie – broń palna na amunicję zespoloną jest powszechna, pojazdy opancerzone dominują na polach bitew, a lotnictwo oraz floty wojenne coraz silniej wpływają na politykę świata.
Jednocześnie mimo rozwoju techniki, broń biała nie zniknęła całkowicie. W wielu regionach nadal stanowi symbol honoru, tradycji albo po prostu tańszą acz konieczną alternatywę dla kosztownej broni palnej.
Prawo Vactrenii pozwala cywilom posiadać broń bez specjalnych zezwoleń, jednak istnieją wyraźne ograniczenia. Obywatel może legalnie posiadać wyłącznie półautomatyczną broń krótką (pistolety lub rewolwery) oraz powtarzalną broń długą (taką jak strzelby czy sztucery).
Noszenie broni w miejscach publicznych również podlega regulacjom. Cywil może mieć przy sobie tylko jedną sztukę broni krótkiej oraz maksymalnie dwa zapasowe magazynki lub odpowiednią ilość dodatkowej amunicji.
Sama możliwość legalnego zakupu broni nie oznacza jednak, że każdego na nią stać. Nawet najprostsze pistolety bywają bardzo drogie, a robotnicy zarabiający minimalne płace często muszą zaciągać kredyty, aby pozwolić sobie na własną broń. Z tego powodu broń biała nadal pozostaje obecna w codziennym życiu. Jedni korzystają z niej z konieczności, inni z przywiązania do tradycji rodzinnych lub czysto hobbystycznie. Noże, pałki, toporki czy szable nadal można spotkać zarówno na wsiach, jak i w biedniejszych dzielnicach wielkich miast.
Podstawowe wyposażenie funkcjonariuszy różni się w zależności od formacji. Szeregowy milicjant w standardzie otrzymuje pistolet służbowy, pałkę oraz ograniczoną ilość amunicji. Z kolei szeregowi żołnierze armii wyposażani są głównie w noże oraz w karabiny powtarzalne, cenione za niezawodność i prostotę obsługi. Wojskowi często podchodzą sceptycznie do zbyt skomplikowanych konstrukcji, uznając, że broń ma działać niezależnie od błota, śniegu czy deszczu. Dlatego nawet w czasach dynamicznego rozwoju technologicznego, wiele armii nadal opiera się na sprawdzonych rozwiązaniach.
Broń automatyczna jest szeroko znana, aczkolwiek koszt jej produkcji powoduje, że jest mniej używana niż zwykłe karabiny czy pistolety. Najczęściej korzystają z niej wyspecjalizowane oddziały wojskowe, podoficerowie oraz oficerowie. Pistolety maszynowe i lekkie karabiny automatyczne szczególnie dobrze sprawdzają się podczas walk ulicznych, abordażu statków oraz działań szturmowych bądź obronnych.
Cywile również mogą legalnie nabywać broń automatyczną, lecz wymaga to specjalnego pozwolenia oraz ogromnych nakładów finansowych. W praktyce mogą sobie na to pozwolić jedynie bogacze, prywatne firmy ochroniarskie lub wpływowe organizacje.
Szczególną słabość do pistoletów maszynowych mają gangsterzy oraz mafiosi. Broń ta stała się wręcz symbolem półświatka wielkich miast. Oczywiście zdecydowana większość przestępców nie posiada odpowiednich zezwoleń, bądź zdobywa je dzięki korupcji, fałszerstwom lub kontaktom w administracji.
Pancerze kuloodporne to nowość na rynku zbrojeniowym. Są to ciężkie, sztywne elementy ochronne wykonane z metalu lub specjalnych stopów, które skutecznie powstrzymują kule pistoletowe (a siła uderzenia pocisku karabinowego jest mocno redukowana), ale przy tym mocno ogranicza to swobodne ruchu użytkownika. Z tego powodu pełne opancerzenie całego ciała jest niemożliwe do zastosowania w normalnej walce. Pancerze wykorzystuje się głównie do ochrony klatki piersiowej, głowy oraz najważniejszych organów. Dodatkowo ich cena jest astronomiczna, przez co większość zwykłych żołnierzy nigdy nawet nie widziała ich na własne oczy.
Współczesne armie dysponują natomiast ogromnymi ilościami ciężkiego sprzętu wojskowego. Na polach bitew można spotkać: czołgi wyposażone w wieżyczki artyleryjskie, działa samobieżne, artylerię polową, samoloty śmigłowe, pancerniki, lotniskowce, transportery wojskowe, ciężkie działa przeciwlotnicze oraz wiele innych maszyn niosących zaopatrzenie, wsparcie lub śmierć wrogów.
Mundury wojskowe pełnią nie tylko funkcję praktyczną, ale również reprezentacyjną. Większość armii przykłada ogromną wagę do wyglądu żołnierzy, dlatego umundurowanie jest bardziej ozdobne niż kamuflujące. Nie stosuje się jednak jaskrawych kolorów charakterystycznych dla dawnych epok – wyjątek stanowią mundury galowe wykorzystywane podczas parad i uroczystości państwowych.
Kolory oraz kroje mundurów różnią się w zależności od państwa, rodzaju formacji oraz warunków klimatycznych. Oddziały stacjonujące w rejonach zimowych otrzymują cięższe płaszcze i jaśniejsze okrycia, natomiast żołnierze służący na południu korzystają z lżejszych materiałów. Jedynie komandosi otrzymują mundury, które w pełni ich kamuflują.
System stopni wojskowych jest stosunkowo prosty i opiera się przede wszystkim na tym, że im wyższy stopień, tym większą liczbą żołnierzy dowodzi mianowany danym stopniem. Stopnie dzielimy na podstawowych żołnierzy (szeregowy, marynarz, pilot), podoficerów (kapral, plutonowy, sierżant, bosman), oraz oficerów (porucznik, kapitan, major, pułkownik, generał). Najwyższe oznaczenia to marszałek (dla wojsk lądowych i marines) oraz admirał (dla sił morskich i powietrznych).
Ponieważ nie każdy żołnierz posiada talent dowódczy lub aspiracje do kierowania innymi, armie wykształciły rozbudowany system medali, odznaczeń i honorowych tytułów. Ogromnym wyróżnieniem jest możliwość używania przedrostka „starszy” przed nazwą stopnia.
Jeszcze większym zaszczytem pozostaje jednak nadanie stopnia chorążego. Dawniej chorąży niósł sztandar armii podczas bitwy. Dziś sztandarów nie zabiera się już na front, lecz sama idea przetrwała. Chorąży ma być „żywym sztandarem” – wzorem odwagi, honoru i morale dla pozostałych żołnierzy. Jeżeli chorąży jednocześnie dowodzi oddziałem, tytuł ten stosuje się jako honorowy przedrostek przed właściwym stopniem.
Teoretycznie istnieje jeszcze wyższe wyróżnienie – tytuł starszego chorążego – jednak w całej historii Vactrenii otrzymała go zaledwie garstka żołnierzy.
Obecnie jest rok 1934 Ery Patronów. Ostatnie lata pozostają okresem względnego pokoju. Aktualnie żadne państwo nie prowadzi ze sobą wojny na pełną skalę, choć napięcia polityczne są wyraźnie odczuwalne niemal wszędzie.
Najwięcej niepokojów znajduje się na odległych jednostkach administracyjnych Królestwa Vactrenii. Państwo to stale tłumi lokalne powstania oraz rebelie na rubieżach swojego terytorium. Dla samego imperium konflikty te są bardziej irytującym problemem niż realnym zagrożeniem, jednak armia bardzo chętnie wykorzystuje je jako poligon doświadczalny dla nowego uzbrojenia i taktyk wojennych.
Ostatnią wielką wojną Vactrenia prowadziła dziewiętnaście lat temu. Konflikt objął jednocześnie trzy fronty (w tym również Archipelag Hestrocor). Wojna ta pozostawiła po sobie wiele ruin, niezliczone groby oraz całe pokolenie weteranów, którzy do dziś pamiętają huk artylerii i dym płonących miast.
